Να κατοχυρωθεί θεσμικά η αναπόδραστη τιμωρία όλων των πολιτικών εγκλημάτων

Είσαι βουλευτής, Υπουργός ή Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις δεν διώκεσαι, δεν δικάζεσαι, δεν συλλαμβάνεσαι.

Τα έργα σου είναι καθαγιασμένα στα ιερά νερά της εκ του Συντάγματος απορρέουσας ασυλίας.

Ως εκ τούτου, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις όσο κατέχεις αυτό το αξίωμα, χωρίς τον κίνδυνο να τιμωρηθείς για ότι κάνεις, όσο κακό και βλαβερό κι αν είναι.

Αυτό το ακαταλόγιστο όσον αφορά τις πολιτικές σου ενέργειες κι αποφάσεις, μπορεί να το έχεις για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα που φτάνει ως και τα τέσσερα χρόνια.

Έχεις λοιπόν την πλήρη ελευθερία να κάνεις ό,τι θέλεις για όσο καιρό κατέχεις το αξίωμά σου, απαλλαγμένος από την υποχρέωση να πληρώσεις κάποιο τίμημα για όλα τα εγκλήματα που θα κάνεις.

Η βούλησή σου κι η υπογραφή σου ρυθμίζουν την ζωή και το μέλλον των Ελλήνων, χωρίς ωστόσο να δίνεις λογαριασμό στους Έλληνες για το πώς διαχειρίζεσαι τις ζωές και τις περιουσίες τους.

Αυτήν η τεράστια εξουσία, χωρίς ευθύνες έναντι του λαού και θεσμικούς ελέγχους, ήταν ποτέ δυνατόν να μείνει ακηδεμόνευτη;

Το αξίωμα που κατέχεις βουλευτή ή Υπουργέ, δεν το κέρδισες με την αξία της αρετής σου αλλά με την αξία της προβολής σου. Η αξία της προβολής σου στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, δημιουργούν το όνομα, την εικόνα και το προφίλ που «πουλάς» ως υποψήφιος που πολιτεύεται.

Όμως δεν είναι μόνο στα ΜΜΕ που στηρίζεται η υποψηφιότητά σου. Προηγούνται οι γνωριμίες οι οποίες οδηγούν στην προώθηση από τους μεγαλοεκδότες και τους δημοσιογραφικούς κύκλους. Οι γνωριμίες αυτές είναι που σου ανοίγουν τις πόρτες όχι μόνο για την προβολή σου στα ΜΜΕ αλλά και για το σπονσοράρισμα της προεκλογικής σου καμπάνιας συνολικά.

Χρωστάς λοιπόν στα ΜΜΕ το όνομά σου, την εικόνα σου και πιθανότατα και την εκλογή σου στο αξίωμά σου. Χρωστά στους σπόνσορές σου οι οποίοι «επενδύουν» πάνω σου για να εξασφαλίσουν την προώθηση των συμφερόντων τους. Πολύ περισσότερο όμως χρωστάς στο κόμμα σου. Διότι προτού λάβεις μέρος στις εκλογές και γίνεις Υπουργός, έπρεπε να κερδίσεις την εμπιστοσύνη κάποιου κόμματος, αφού τα κόμματα και μόνο αυτά βγάζουν τις Κυβερνήσεις.

Όλη σου η πορεία μέχρι να γίνεις βουλευτής, Υπουργός, Υφυπουργός ή Πρωθυπουργός είναι γεμάτη από χρέη που έχουν συσσωρευτεί προς καναλάρχες, μεγαλοεκδότες, μεγαλοεπιχειρηματίες και κόμματα. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι από την ώρα που θα αναλάβεις ένα αξίωμα κι έπειτα, όλα αυτά τα χρέη διαγράφονται ως δια μαγείας, κι από εκεί και πέρα η βούλησή σου και η υπογραφή σου διατίθενται αποκλειστικά και μόνο για το καλό του ελληνικού λαού;

Ασφαλώς κάτι τέτοιο θα ήταν αστείο. Από την στιγμή που αρχίζει να μετράει ο χρόνος στο αξίωμα, αρχίζει να μετράει αντίστροφα κι ο χρόνος για την αποπληρωμή των «χρεών» που έχεις μαζέψει.

Τα χρέη δεν είναι μόνο υπόθεση των υποψηφίων βουλευτών. Χρέη και μάλιστα πολύ μεγαλύτερα, έχουν τόσο ο αρχηγός του κόμματος όσο και το ίδιο το κόμμα κάτω από το οποίο λειτουργείς και πολιτεύεσαι.

Αυτό σημαίνει ότι ο βουλευτής ή ο Υπουργός που τελούν υπό τις οδηγίες του Πρωθυπουργού ή του αρχηγού του κόμματος, δεν έχουν μόνο τα δικά τους χρέη να ξεπληρώσουν, αλλά βαρύνονται και με την αποπληρωμή των χρεών που κουβαλάει ο αρχηγός του κόμματος και το κόμμα του το ίδιο.

Σε όλο αυτό το σκηνικό, αλήθεια πιστεύετε ότι μπορεί κάπου να χωρέσει το κοινό συμφέρον της κοινωνίας κι η εφαρμογή του; Από την στιγμή που η βούληση, η ψήφος και η υπογραφή των βουλευτών και των Υπουργών τελούν υπό την ιδιοκτησία του Κυβερνώντος κόμματος και των χρηματοδοτών του, υπάρχει ποτέ περίπτωση να ασκήσουν όλοι αυτοί την εξουσία που πήραν με τις πλάτες όλων αυτών για το καλό των πολιτών και της κοινωνίας;

Όταν λοιπόν έχεις άρχοντες που δεν είναι ούτε ενάρετοι ούτε και ελεύθεροι να σε υπηρετήσουν ως λαό, κι έχουν πουλήσει την ψήφο τους και την υπογραφή τους πολύ πριν αναλάβουν καν την εξουσία, πώς περιμένεις να κάνουν κάτι καλό για εσένα και την κοινωνία;

Ένα είναι το αντιστάθμισμα σε αυτήν την κατάσταση. Ένα είναι το αντίδοτο.

Οποιαδήποτε άσκηση εξουσίας ενάντια στο κοινό συμφέρον, να κατοχυρωθεί ως πολιτικό έγκλημα από το οποίο δεν υπάρχει απόδραση. Η δίωξη και η καταδίκη όταν κάνεις πολιτικό έγκλημα και παραβιάζεις τα δίκαια των πολιτών και της κοινωνίας, πρέπει να είναι αναπόδραστη. Να είναι αναπόφευκτη. Να είναι εγγυημένη. Όχι από το δικαστικό σώμα ως έχει, αφού τελεί υπό την κηδεμονία του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Πρωθυπουργού. Αλλά από ανεξάρτητες δικαστικές αρχές, από αδέσμευτα δικαστικά όργανα με ειδική αρμοδιότητα επί των πολιτικών εγκλημάτων. Ακόμα κι από σώματα πολιτών, αν έτσι κριθεί ως ορθότερο για να μην υπάρχει περιθώριο διαπλεκόμενης συνδιαλλαγής με την κατεστημένη δικαστική εξουσία. Τα δικαστικά σώματα πολιτών, λόγω του ότι οι πολίτες είναι αυτοί που βιώνουν τις συνέπειες από τις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας, είναι καταλληλότερα να κρίνουν ένα μέτρο, μία πολιτική ή έναν νόμο από έναν δικαστή που τον ενδιαφέρει μόνο αν όσα εκτελούνται είναι νόμιμα. Διότι η εκτελεστική εξουσία, έχοντας κυριαρχήσει στην νομοθετική εξουσία, δημιουργεί τους νόμους που την συμφέρουν, με αποτέλεσμα η νομοθεσία να είναι σύμμαχος αυτών που βλάπτουν την κοινωνία.

Αλλά ας μην εστιάσουμε αυτήν την στιγμή στο ποιοι θα είναι αυτοί που θα δικάζουν τα μέλη της Κυβέρνησης και της Βουλής για τα εγκλήματά τους εις βάρος της κοινωνίας. Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι όσο οι Κυβερνώντες παραμένουν άμοιροι ευθυνών είναι αδύνατον να συνετιστούν και να συμβαδίσουν με το συμφέρον της κοινωνίας. Αν όμως βρούμε τρόπο να αλλάξουμε το σύστημα εξουσίας ώστε να μην υπάρχει τρόπος διαφυγής για όποιον εκτελεί πολιτικό έγκλημα, θα είναι αδύνατον να συνεχίσουν να αδικούν και να ΜΗΝ συνετιστούν.

Αυτό το σύστημα που υπάρχει τώρα είναι χρεωκοπημένο. Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε καλό στην κοινωνία. Για την ακρίβεια είναι η μήτρα του κακού και το μόνο που μπορεί να προκύψει από αυτό είναι συμφορές και καταστροφές για τα δίκαια και τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Η ολοκληρωτική ανατροπή του είναι υποχρέωσή μας. Κι ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν και να θεσπιστούν είναι οι βαρύτατες και ταπεινωτικότατες τιμωρίες στους πραξικοπηματίες που έχουν ανατρέψει κάθε έννοια αγαθής και δίκαιης άσκησης της πολιτικής εξουσίας κι όσους από εδώ και πέρα τολμούν να βλάπτουν την κοινωνία.

Τέτοιες τομές και μεταρρυθμίσεις χρειάζονται σε ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα που έχει μάθει να ξεπουλιέται, να υποτάσσεται και να εξαγοράζεται για να υπηρετεί το άδικο και να βλάπτει την κοινωνία.

Κι αυτό μπορεί να διεκδικηθεί και να απαιτηθεί μόνο από την κοινωνία, από κανέναν άλλον. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει η κοινωνία να αφυπνιστεί από τον πολιτικό της λήθαργο και να αναβαθμίσει την πολιτική της συνείδηση πέρα από ιδεολογίες, πρόσωπα και κόμματα, μέχρι να συντονιστεί με το αγαθό, το δίκαιο και το κοινό συμφέρον.

Αρέσει σε %d bloggers: